Devrim

Bir devri kapatmak ne de guzeldir aslinda degil mi? Gerci devre gore degisir diyeceksiniz siz ama, yine de guzeldir iste eskisini bitirip farkli bir seye baslamak. Herkesin hayati gibi benim hayatim da iste devirlerden ibaret olur oldu. Bir Degirmendere devri vardi; ortaokul ve lise hayatimi kapsayan. Ne kadar sacmalik varsa yaptigimiz 18 yas alti cocukluk gunleri...

Sonra o kasaba devrini kapattik, universilteli devri basladi. ODTÜlü oldum seve seve ve isteye isteye. Siyaset konustuk cimlerde, yeri geldi eylem yaptik, yeri geldi senliklerde zil zurna sarhos nigdalar attik, yeri geldi sinavlara calismak icin sabahladik... Ama o devir de bitti iste, o dosyalar da kapandi 1 yil once.

Bambaska bir devir baslamisti sonrasinda, korka korka aglaya aglaya geldigim, eski devirleri kapatmanin verdigi o agirligin yuregime oturdugu gunlerle baslamisti Almanya Tuebingen'de master maceram. Bu ufacik sehrin ufacik sokaklarini ogrenmek icin dunyanin dort bir yanindan edindigim arkadaslarimla cirit atarken basladigimiz bu maceranin da yarisindan fazlasinin tamamlamis olmanin sokundayim hala. 2 koca donem ve bir staji bitirdim Tuebingen'de! Tam 11 ay bitti! Sinavlarim bitti! Bir daha sinav olmayacagim bundan sonra!

Inanilir gibi degil... Pesinden atlilar kostururcasina dort nala akip giderken zaman, ben neredeyim ve ne yapiyorum demeye kalmadan birseylerin icinde buluyoruz hep kendimizi... "Ben buyuyunce..." ile baslayan dilek cumleleri yerini "ben kucukken..." ile baslayan "adam olmus adam" cümlelerine birakiyor.

Ve ben yine korkuyorum iste!

Son yillarda ruhumu en cok kaplayan duygu bu olsa gerek: korku!
Ne kadar cirkin gelse de kulaga, anladim ki aslinda buyumek bu demek. Buyumek korkmak demek herseyden.
Sevdiklerini yitirmekten korkmak, yanlis secimler yapmaktan kormak, yeri gelip de secim yapamamamaktan korkmak, gec kalmaktan korkmak ya da cok aceleci davranmaktan... Daha iyisini yapabilecekken yapamamaktan korkmak, ya da aslinda daha iyisini yapabilecek kapasiteye sahip bile olmadigini gormekten korkmak.
Kisaca iste, o cocukken kurdugumuz hayallerdeki o kahraman olamamaktan korkmak...

Simdi henuz gecen ay hayatinin 24 yilini bitirmis biri olarak, bir devrin daha sonuna geldigimi hissediyorum...
Ve iste bu his bile yetiyor ruhumun telasesini arttirmaya...

seni ne kadar çok

seni ne kadar çok sevdiğimi anladığımda herşey için artık çok geçti.
ben gitmiştim çoktan,
sen bitmiştin.

seni ne kadar çok sevdiğimi anladığımda
sen de ben de yetişkindik,
avare günlerimiz bitmişti.

seni ne kadar çok sevdiğimi anladığımda
sen artık sadece benim rüyalarımda,
sabah olunca uykum gitse aksi kalsa dediğim tek adamdın.

seni ne kadar çok sevdiğimi anladığımda
ben çoktum,
sen yoktun,
ve artık hiçbirşey eskisi gibi değildi.

-crnkdnz