kabul mü?

Alıştım diyorum, büyüdüm. Bir sene bitti ve ben değiştim diyorum. Doğru, hepsi doğru.
Yalnızım çokça artık. Merhabadan yakın pek söz çıkmıyor günlerce içimden, kimseye doğru.
Anlatmıyorum artık. Konuşuyorum elbet ama, akşam olduğunda ne konuştuğumu bile unutacak türden şeyler. Yazıyorum işte buraya, ancak buraya anlatabiliyorum neler olup bittiğini. O da dinleyen var mı yok mu bilinmez; dinleyen varsa da söz alıp cevap veren olmaz. Kendine konuşmaktır bu da bir bakıma, değil mi?

Eski beni bilenlere pek alışılmadık gelebilir. Gelsin...Gerçek bu...

Neyse, sözüm o değil, sözün şu: ağlıyorum çokça. Ota, boka, neredeyse her gün. Olur mu?
Doğru mu? Ağlamak yani..? Her gün herhangi bir şarkıya, anlamsız bir filmdeki anlamsız bir söze, bir oyuncunun bir bakışına ağlamak, olur mu? Kabul mü?