kalbim ankara'da kaldı...

"home is where the heart is..."

lise 1'den beri hayalim odtü psikoloji bölümünde okumaktı. ailem ve akrabalarım öss sonucu geldikten sonra çok kez laf ettiler bu seçimime; "ne yapacaksın" dediler, "psikoloji okuyup ne yapacaksın". puanım iyiydi, uluslararası ilişkiler yazmalıydım, ya da belki hukuk, o şekilde büyük adam olabilirdim belki, ama psikoloji okuyarak değil. fakat ben bir kere yazmıştım kafama, ve tercihlerde de öyle yaptım, tüm tercihlerimi psikolojiden yana yaptım, en çok da odtü olsun diyerek. oldu.
2003 yılı eylül ayında odtü'de ingilizce hazırlık eğitimime başladım. intermediate seviyede 3 numaralı sınıftaydım, nam-ı diğer "inter 3". çok güzel bir sınıfımız vardı. harika arkadaşlar edindim. öyle ki neredeyse hepsiyle bu sene bile görüşüyordum. 2004'te bölüme başladım. orada da güzel insanlarla tanıştım. dertleştik, güldük eğlendik, kantinde oturduk, içtik, dedikodu yaptık, kopya çektik... güzel günler geçirdik kısaca...
ama bitti...yıllarca hayalini kurduğum, bana ankara'yı sevdiren, 2 haftadan fazla uzak kaldığımda özlediğim, her sene eylül'den mayıs'a kadar şenliklerinin hayalini kurduğum, A4'lerde, Devrim'lerde içtiğim, çimlerinde yattığım ve fakat her zaman kayıtsız şartsız sevdiğim bu okuldaki eğitimim bitti.
o bitince ankara günlerim de bitti tabi ki. ve yepyeni sulara yelken açtım.

ben hep böyle değil miydim zaten?
yerinde duramayan, çabuk sıkılan, 5 senelik üniversite hayatında 8 farklı mekanda ikamet eden, boş zamanlarında para kazanmak için şehir şehir dolaşan, çok konuşan, tez canlı, sabırsız, bazen küsüp darılan ama hep gülen, kahkaha atan. ben böyle değil miydim zaten?
o çok sevdiğim yerde bile 5 seneden fazla kalamayacağımı bilmiyor muydum?

peki neden ağladım o zaman giderken?
neden o kırk yılda bir akan pek kıymetli göz yaşlarım akıverdi ben ankara'dan giderken?

çünkü sevdiğim insanlardan ayrılıyordum. 5 senedir ailem olmuş insanlardan. artık beni ben gibi bilen, konuşmama gerek kalmadan beni anlayanlardan.

onlar kendilerini biliyor.
isimlerini sıralamama gerek yok.
o biricik ve sayıları bir elin parmaklarını geçmeyen ankara'daki sevdiklerime çok teşekkürler...
her şey için...
o harika geçen 5 sene için...

bir gün bir yerde tekrar görüşmek üzere...

ne de olsa dünya küçük değil mi?! ;)