bir terbiyesiz'in doğumu

bir süredir farkettiğim birşey var; nedense ceren ile ilgili hiçbir durum yeterince ciddi değil.
bilmiyorum artık nasıl bir kanı oluşturduysam insanlar üzerinde, kendilerinin "insan" ama benim "insanüstü/altı" bir garip ucube olduğumu düşünüyor olsa gerekler; zira söylediğim hiçbir vaziyet yeterince ciddi gelmiyor. adeta benim hayatım şaka gibi!

misal 1; TRden arkadaşlarımın yarısı yurtdışına çıkmak gayesinde ama hepsi ölesiye korkuyor... mutlu olamamaktan, bir şehri, bir aileyi, birçok arkadaşı bırakmaktan... alışılmışları, bir kültürü, koskoca bir geçmişi uçak bagajında yanında getirememekten... ama nedense işte yine ben geldiğimden beri aylar geçtikçe daha kötüye giderken psikolojik durumum, -ve başıma da zibilyon bokluk gelişken- hep "hallolur"ları duymaktan sıkıldım! "e ne diyelim, arkadaşınız umut veriyoruz işte!" demiceksiniz diye umuyorum. zaten artık anlaşılmaktan geçtim, bari en azından dediklerimi "ciddi"ye alsaydınız! durumun ciddiyetine ithafen! kim ister ki "nasılsın" sorununa -ki onu soran da 5'i bile bulmaz ya- her geçen gün daha kötü yanıt verdiği halde, "boşver, düzelir" cevapları almayı. ben açıkçası şimdiye kadar ciddi bir sorununu gördüğüm tek bir arkadaşıma (arkadaşımı bırakın, ALAmanyadaki sorunlarına çare bulmak umuduyla facebooktan mesaj atan 7 yabancıya) bile "boşver" demedim. çünkü kişi "boşvermek" durumunda olsa zaten o malum durum sorun olmazdı!

misal 2; hep derler ya bombok zamanlarda belli olur arkadaşın/dostun kim olduğu, işte ben de kendi kendime sözü söyleyip duruyorum son birkaç yıldır...en son buraya geldiğimden beri "insandır" deyip arkadaş olduğum 1 tek insan vardı, onun da bizi insan yerine koymadığını geçtiğimiz haftasonu idrak ettik. zaten 1 buçuk yılda 1 insan çıkmıştı, 1-1=0 ile ilk geldiğim gibi burdayım. yok yok, aslında geldiğim gibi değil, geldiğim zaman gelmeden önceki 5 yılımda kazandığım birkaç dost var sanıyordum, ama kısa süre içinde onların da yarısından fazlasının "fiziksel yakınlık" çıkarımları üzerinden "kazanım" sağladıklarını anladım -ki bu da BONUS oldu.

sözü özü, okuyucu son bilmem kaç aydır yazdıklarımı okuyorsan zaten iyi olmadığımı görüyorsundur. zaten son zamanlarda depresyonu falan bıraktım artık basbaya sinirliyim! herkese ama en çok kendime! sen de artık bırak bu destek verme ayaklarını, BOŞVEEEEEEEEERR!
kimse bana umut vermesin mümkünse, 24 yıldır umutluydum ama bi' bok görmedim...
hem bakın artık sizin desteğinizi haketmiyorum bile, terbiyesizin tekiyim!

The importance of stupidity in scientific research

The importance of stupidity in scientific research
Martin A. Schwartz

Department of Microbiology, UVA Health System, University of Virginia, Charlottesville, VA 22908, USA

e-mail: maschwartz@virginia.edu

Journal of Cell Science 121, 1771 (2008)


I recently saw an old friend for the first time in many years. We had been Ph.D. students at the same time, both studying science, although in different areas. She later dropped out of graduate school, went to Harvard Law School and is now a senior lawyer for a major environmental organization. At some point, the conversation turned to why she had left graduate school. To my utter astonishment, she said it was because it made her feel stupid. After a couple of years of feeling stupid every day, she was ready to do something else.

I had thought of her as one of the brightest people I knew and her subsequent career supports that view. What she said bothered me. I kept thinking about it; sometime the next day, it hit me. Science makes me feel stupid too. It's just that I've gotten used to it. So used to it, in fact, that I actively seek out new opportunities to feel stupid. I wouldn't know what to do without that feeling. I even think it's supposed to be this way. Let me explain.

For almost all of us, one of the reasons that we liked science in high school and college is that we were good at it. That can't be the only reason – fascination with understanding the physical world and an emotional need to discover new things has to enter into it too. But high-school and college science means taking courses, and doing well in courses means getting the right answers on tests. If you know those answers, you do well and get to feel smart.

A Ph.D., in which you have to do a research project, is a whole different thing. For me, it was a daunting task. How could I possibly frame the questions that would lead to significant discoveries; design and interpret an experiment so that the conclusions were absolutely convincing; foresee difficulties and see ways around them, or, failing that, solve them when they occurred? My Ph.D. project was somewhat interdisciplinary and, for a while, whenever I ran into a problem, I pestered the faculty in my department who were experts in the various disciplines that I needed. I remember the day when Henry Taube (who won the Nobel Prize two years later) told me he didn't know how to solve the problem I was having in his area. I was a third-year graduate student and I figured that Taube knew about 1000 times more than I did (conservative estimate). If he didn't have the answer, nobody did.

That's when it hit me: nobody did. That's why it was a research problem. And being my research problem, it was up to me to solve. Once I faced that fact, I solved the problem in a couple of days. (It wasn't really very hard; I just had to try a few things.) The crucial lesson was that the scope of things I didn't know wasn't merely vast; it was, for all practical purposes, infinite. That realization, instead of being discouraging, was liberating. If our ignorance is infinite, the only possible course of action is to muddle through as best we can.

I'd like to suggest that our Ph.D. programs often do students a disservice in two ways. First, I don't think students are made to understand how hard it is to do research. And how very, very hard it is to do important research. It's a lot harder than taking even very demanding courses. What makes it difficult is that research is immersion in the unknown. We just don't know what we're doing. We can't be sure whether we're asking the right question or doing the right experiment until we get the answer or the result. Admittedly, science is made harder by competition for grants and space in top journals. But apart from all of that, doing significant research is intrinsically hard and changing departmental, institutional or national policies will not succeed in lessening its intrinsic difficulty.

Second, we don't do a good enough job of teaching our students how to be productively stupid – that is, if we don't feel stupid it means we're not really trying. I'm not talking about `relative stupidity', in which the other students in the class actually read the material, think about it and ace the exam, whereas you don't. I'm also not talking about bright people who might be working in areas that don't match their talents. Science involves confronting our `absolute stupidity'. That kind of stupidity is an existential fact, inherent in our efforts to push our way into the unknown. Preliminary and thesis exams have the right idea when the faculty committee pushes until the student starts getting the answers wrong or gives up and says, `I don't know'. The point of the exam isn't to see if the student gets all the answers right. If they do, it's the faculty who failed the exam. The point is to identify the student's weaknesses, partly to see where they need to invest some effort and partly to see whether the student's knowledge fails at a sufficiently high level that they are ready to take on a research project.

Productive stupidity means being ignorant by choice. Focusing on important questions puts us in the awkward position of being ignorant. One of the beautiful things about science is that it allows us to bumble along, getting it wrong time after time, and feel perfectly fine as long as we learn something each time. No doubt, this can be difficult for students who are accustomed to getting the answers right. No doubt, reasonable levels of confidence and emotional resilience help, but I think scientific education might do more to ease what is a very big transition: from learning what other people once discovered to making your own discoveries. The more comfortable we become with being stupid, the deeper we will wade into the unknown and the more likely we are to make big discoveries.

doğal derken?

“Doğal kimlik” diye bir şey yoktur; tesadüfen şuralı ya da buralı olan hepimizin kimliği, karşılıklı alışverişe dayalı kültürel, politik ve ideolojik bir kurgudan başka bir şey değildir. Çoğu zaman da bu kurgusal kimlikler savaşların, çatışmaların, soykırımların bahanesi olmuştur.

-alinti, kitap 'melezliğe övgü'

çaresizlik

Üniversiteli kız molada doğurup bebeğini çöp kutusuna attı... Medyada yer alan trajik bir haber, haberin medyada veriliş biçimi ve bir haber müdürünün bloğunda yer alan farklı bir bakış...

Haber önüme geldi. “Üniversiteli anne molada doğurdu ve bebeğini çöp kutusuna attı.” Haberin özü bu. Şimdi “Vicdansız anneden, üniversiteliye yakışmayan doğuma” kadar bir sürü yorum yapılarak bu haber verilecek. Haber önüme geldiğinden beri sadece o 22 yaşındaki kızın çaresizliğini ve yalnızlığını düşünüyorum. Bu nasıl yalnızlıktır. Bu nasıl bir ıstıraptır. Ölümü göze alacak kadar, canından canı ölüme gönderecek kadar çaresiz kalmak. Empati yapmayı deniyorum olmuyor. Kimbilir o doğuma kadar neler yaşamıştır. Hayatın ince çizgilerinde nasıl dolaşmıştır. Bu yaşta bu büyük hesaplaşma hiç adil değil. Bu sonuç da adil değil. Deniyor ki gayrimeşru ilişki bebeği. Meşrusu ne ki bunun? Her gün manşetleri süsleyen, ekranları kaplayan “yapay döllenmeyle hamile kaldı” “ babasız doğuracak” güzellemeleri yaptıklarınızınki mi meşru? O meşrulaştırılan hayat, bu kız çocuğuna niye bu kadar acımasız? Anne, baba, çevre, sevdiği adam hepsini molada bırakınca ne yapacaktı? Kimseye çaktırmadan o çocuğu doğurmak kolay mıdır? İçteki o acıyı düşünün. Dışarı atmak istediği çocuk değil acı. İçindeki yalnızlığı, çeresizliği dışarı çıkarmak istemek ama dışarı çıkması gereken canı içerde tutmaya çalışmak. Bu bedel hiç adil değil. Şimdi ne olacak? Okul hayatı nasıl devam edecek? O aile ne yapacak? O kız ne yapacak? O kız yitip gitmesin istiyorum. Biliyorum çok şey istiyorum...

http://mustafahos.blogspot.com/

on kere demedim mi sana!

on kere demedim mi sana sevme dokuz yar
sekizde sefa yedide vefa olmaya zinhar
altı ile beş dört ile hiç başa çıkılmaz
üçün ikisi terk ede gör taa kala bir yar

kaçmak

Ofisteki masanizin basinda kagitlar arasina gomulmus, varoldugunu bildiginiz ama cozumu hakkinda en ufak bir fikre bile sahip olmadiginiz bir soruna bakakalmisken, icinizden gecen gunesli bir cumartesidir. ve o cumarteside Ankara'nin kalabalik ve kirli sokaklarinda, bozuk kaldirimlarinda yuruyor olmak. bir yandan cukurlarin uzerinden atlarken bir yandan yaninizdan gecen bir adamin size bakisindan rahatsiz olursunuz ama uzerinde durmazsiniz. sonra oylesine yol uzerindeki dukkanlara girip cikarken, yaninizdaki arkadasinizla dedikodu yapmak ve belki de o gun gideceginiz filmi konusursunuz.
sonra acikip leman'a oturdugunuzda, masa uzerindeki karikaturleri ezberlemis olsaniz da bir daha okursunuz. yiyip, icip, sohbet edip ve cok zamandir merakla beklediginiz filme gitmek uzere film saatine yarim saat kala oradan kalkip sinemaya dogru yurursunuz. film arasinda tuvalette sira beklerken, koridordaki eski film afislerini seyre dalariniz. filmden cikip hemen ayni sokaktaki Nedjima'ya gidersiniz sonra. ucuz diye sulu bira icer,ama ona bile aldirmazsiniz. zira siz sohbetlere dalmissinizdir, yine, yeniden.

eski hayalleri yasamaktir bu; o gunler bitmisken, bir masa basinda. eski gunleri kacip gidilmek istenen diyarlar yapmak -eskinin aslinda coktan eskidiginin ve ayni mekanlara gidilse de artik ayni tadlarin alinmayacaginin bilincinde olunmasina ragmen, bilerek ve isteyerek olmayan gunleri yasamaktir. kacmaktir acikcasi, goz gore gore kacmak!